De laatse weeken en de terugkomst.

De laatste twee en een halve week zaten nog vol met leuke dingen. Zo heb ik de jongens die gebleven zijn stratego geleerd, wat ze heel leuk vonden en gelijk ook heel goed in waren (werd na een week al verslagen….).

Maar mischein wel het spannendste was het van het sponzorgeld 2 Waterbuffels kopen. We kozen voor Buffels omdat we zagen dat de kinderen vooral iets persoonlijks nodig hadden, iets dat echt voor hun was en niet iets dat er voor het project is waar zij toevalig zijn. De buffels geven eenorm veel melk dat ook nog eens aangemengt met water kan worden omdat het een stuk dikker is dan koeiemelk. Hierdoor krijgt elk kind elke dat (soms zelfs 2 keer per dag) heerlijk warme melk, thee, of toetje (bijvoorbeeld yogurt of payasam wat ik persoonlijk heeeerlijk vond). het mooie hieraan is dus dat het echt voor hen is en voor nietmand anders. hierdoor hopen we ook nog wat extra zelfwaarde aan de jongens mee te geven, iets waarvan ik en Els allebij vonden dat het niet genoeg aan de jongens werd mee gegeven.

voor iedereen die heeft geholpen om dit mogelijk te maken, namens mij, de Father en vooral ook de jongens, EENORM BEDANKT!!!!

het kopen van de buffels was ook nog een flinke zoektocht. Nadat we op de veemarkt niets konde vinden, zijn we naar een andere Staat gereden om daar, in nog weer een andere taal te onderhandelen over een aantal buffels. Na twee keer niet op een gewenste prijs uit gekomen te zijn besloten we toen te doen alsof we voor een van de stafleden de buffels wou kopen. Dit wierp gelijk zijn vrugte af en we hadden al gouw een deal voor 2 buffels een was zelfs van een spiciaal ras dat nog meer melk geeft. Een van de buffels was nog zwanger en gaf toen dus nog geen melk, de andere had een paar dagen er voor een kalfje gekregen en gaf dus volop melk. Toen hebben we ze alledrie (kalfje krijg je er blijkbaar gratis bij) opgeladen in een vrachtwagentje en zijn we terug gereden naar het project waar de jongens die er nog waren gelijk enorm enthusiast waren, al hellemaal toen ze die avond voor het eerst melk kregen.

en toen braken de laatste 10 dagen aan, die erg speciaal waren omdat MIJN MOEDER LANGS KWAM!!!! We hebben haar toen van het vliegveld opgehaald in wat mischien wel de langst voelende autorit van mijn leven (het was maar 3 uur maar het voelde als een uur of 12). Je kan je denk ik voorstellen hoe blij ik was om na meer dan 5 maanden voor het eerst mijn moeder weer te zien. Mijn moeder had ook nog wat dingentjes voor de jongens meegebracht, zo had ze chocolademelk mix en gevulde koeken meegebracht, zodat we ze op een buffel verzie van koek en zopie konden trakteren, wat we toen me de passende temeratuur van 44 graden hebben opgedroken (ze genoten er van). Ook hebben we voor ze op een andere dag bitterkoekjespap gemaakt waar de jongens ook niet genoeg van konde krijgen.

Vervolgens zijn ik en mijn moeder met de slaapbus naar de bergplaats Ooty geweest waar we genoten hebben van heerlijke wandelingen door de natuur, ook zijn we in een botanische tuin geweest die schitterend was. In deze tuin was het leukste alleen mischien wel dat we een soort popsterren werden. Puur het feit dat we blank en buitelands waren, was voor héél veel mensen genoeg reden om te vragen of ze een selfie met ons mochten maken. Hoewel ik eerst probeerde bij te houden hoeveel selfies er van ons gemaakt zijn die dag, raakte ik na 40 de tel kwijt, maar op gegeven moment onstond er letterlijk een rij om met ons op de foto te kunnen, de politie kwam opgegeven moment zelfs kijken wat het opstootje nu was, het was een erg leuke ervaring. In ooty heb ik mijn moeder ook zo veel mogelijk Indiase gerechten laten proeven, en hebben we zelfs echte Indiase vrouwe kleding (sarie’s) gekocht en op maat laten maken voor mijn moeder en zusjes. In andere woorden een onvergetlijke trip en prachtige afsluiting van mijn reis.

Toen kwam de dag waar ik all een tijdje tegen op zag, de dag dat ik doei moest zeggen tegen de jongens en de Father, Ik hield het dan ook niet droog die dag (zelf nu ik er een maand later over schrijf krijg ik nog tranen in mijn ogen). De jongens en de Father vonden het duidelijk ook niet leuk en ik hoorde van de Father later dan ook dat één van de jongentjes de avond er voor in tranen was uitgebarsten.

Toen op het vliegtuig naar Nederland, de vlucht verliep dit keer zonder problemen en die ochtend kwam ik weer in Nederland aan. Het was erg gek om weer thuis te komen. Op het vliegveld werd ik op gewacht door Els wat ook weer supper leuk was om haar te zien (blijkbaar zo leuk zelfs dat we zelf door Hello, Goodby geflimd werden). Als kers op de taart had mijn zusje (Annemar) vrij genomen van school om mij op het vliegeveld te verrassen (ze sprong opeens vanachter een paal tevoorschijn). Kortom ik had me geen betere terugkomst kunnen wensen.

Dan is nu onze reis, en daarmee onze blog tot een einde gekomen, zelfs nu meer dan een maand later mis ik India en het project maar ik vind het ook wel weer heel leuk om bij mijn familie en vrienden te zijn in ons kille nederland (ook geen 44 graden celicius meer (: !!!!!)

Supper leuk dat jullie zo hebben meegeleefd met onze reis (in totaal meer dan 500 verschilende mensen!) en ik wens jullie allemaal het beste.

Bedankt en de groeten,

 

Jan-Gert en Els

 

De reis is nog niet afgelopen!!!

Nadat Els haar vertrek moest ik de rest van de reis alleen verder en hoewel ik Els natuurlijk heb gemist waren het desondanks een leuke 4 weken.

Het begon met een aantal relatief rustige week waarin het eigelijk vooral buisnis as usual was. Daarna ben ik met 2 jongens naar Chennai geweest. Daar heb ik toen een aantal binnen spellen en dvd’s voor ze gekocht. Dit deed ik omdat somige achterblijven tijdens de vakantie en s’midags niet buiten kunnen spelen met de 40 graden die het hier elke dag is. De trip naar Chennai zelf was ook erg leuk.

Toen kwam opeens het news dat de examens van de kleine jongens een week naar voren werd gehaald. Wat ook inhield dat ze een week eerder vertrekken zouden, wat voor mij natuurlij minder leuk news was. Dus toen hebben ze een kleine seremonie gehouden om mij te bedanken. Het leukste vond ik toen de jongens de kans kregen om te zeggen wat ze leuk en/of fijn vonden. Het was echt hardverwarmend om te horen hoeveel je dan blijkbaar voor ze betekend hebt.

Toen brak de dag aan dat ze vertrokken, Die dag waren de jongens en ik ook uitgenodigt bij vrienden van Fr. Majella thuis. Dus die dag was nog supper leuk, zeker omdat ze bij het strand wonen en ik dus met de jongens het strand opkonden. Na een heerlijk maal (Birianie!!!:) ) gingen we dan terug naar het project, de rit terug was ook erg mooi gezien er eigelijk niet genoeg plaats in de bus was lagen/zaten er op gegeven moment 7 lieve jongens op of tegen mij aan (ik fuctioneer blijkbaar prima als slaapbank). Daarna was het dan echt tijd om afschijt te nemen. Een voor een werden de kleine jongens opgehaald, totdat er nog maar twee waren. Zoals je je kan voorstellen hield ik het die avond niet droog. een paar dagen later werd een van de twee toch nog opgehaald en waren alleen de oudere jongens en 1 kleintje over.

De anderehalve week daarna is er niet veel speciaals gebeurd, wel heb ik een hoop spelletjes gespeeld met de jongens die vakantie hebben en ben ik aardig goed in volibal geworden (kan alleen nog steeds niks van krikit).

daarna werd er een soort project gestard waarbij ik en de Brother (Father in opleinding) vijf dagen naar een nabij gelegen dorpje gingen om daar met de kinderen van dat dorp vanallerlei liedjes te zingen en spellen te spellen. Het was heel leuk om een aantal keer een echt autentiek India’s dorp te zien (met daken van palmbladeren en zo). Maar nog leuker was het om leuke dingen te doen met de kinderen daar. Dit is al helemaal waar omdat het feit dat je uit het buitenland komt je een soort supperster status geeft. Dit is al helemaal waar in een klein afgelegen dorpje als deze was. Dus de kinderen vonden mij heel interesant, En iedereen die een telefoon had wou een selfie met me nemen, het is een erg bizar gevoel.

Die zelfde week had ik ook het geluk om de lanceering van een raket deels te kunnen zien vanaf het project. Na wat onderzoek ben ik er achtergekomen dat het de lancering was van een grote raket die de ”south asia satalite” in een baan om de aarde bracht.

Dan als laatste ben ik eergisteren met de kinderen naar een supper mooi eiland geweest waar een aantal van de kleine jongens vandaan komen (die heb ik daar dan ook weer gezien heb wat ook supper leuk was). Om daar te komen moesten we anderhalf uur met een gammele langzame houte boot de zee oversteken, wat opzigzelf al een ervaring was. Daar aangekomen gingen we zwemmen in een brak meer met een schitterende omgeving, Het was een soort natuurlijk tropisch zwempardadijs. Daarna hebben we bij een bevriende famillie heerlijke verse vis en viscurrie gegeten. Als kers op de taart toen we terug waren op het project kregen we die dag ook nog eens de eerste regen in vijf maanden. Deze regen werd vergezeld door een schitterende tropiche omweersbui.

Dan zijn jullie nu eindelijk weer helemaal up to date, nog maar 2 en een halve week voor dat mijn reis tot een einde komt, maar met mijn moeders bezoek op 20 mei en nog veel andere leuke dingen nog in aantoch is de reis nog lang niet afgelopen!!!!

 

Eindelijk een nieuwe blogpost!!!

Sorry voor de lange tijd zonder blogpost, we wouden wel een blogpost doen maar op zijn studends kwam het er telkens maar niet van. Daarom nu een suppersnelle samenvating van de afgelopen weken.

Niet lang na de laatste blogpost gingen wij met de Father mee naar zijn geboorte stad, Velur waar we majela’s familie hebben ontmoet en een trouwerij mochten bijwonen in een kerkje te midden van de bananenplantages. Ook hebben we daar een koloniaal fort bekeken. Het hoogtepunt van Velur was echter de golden temple, wat een groot temple complex is met in het midden een tempel voledig bedekt met 1500 kilo goud. Zoals je je kan voorstellen was dat redelijk imposant om te zien.

Een paar weken later kwam de vader van Els langs. De week voor zijn komst was Els al flink in de weer met de voorberijdingen (kon zelf niet meedoen want ik was flink ziek die week) . Bij aankomst werk Els haar vader warm onthaald met een flinke show vol dans en zang. over het bezoek van Els haar vader kan ik verder niet zo heel veel zeggen gezien Els en haar vader samen op reis gegaan zijn wel kan ik zeggen het bezoek hier erg gezelig was, en dat ik erg heb genoten van de M en M’s die hij had meegebracht (: . Daarna volgde een redelijk rustige periode waarin alles eigelijk zo zijn ganetje ging.

Het eerstvolgende grote ding was onze trip samen met Father majela naar de stad waar wij (perongelijk) voor het eerst India waren binnengekomen, Bangalore. In bangalore zijn we naar de safariedierentuin geweest, hebben we een prachtig park bezocht en het al met all gewoon heel gezelig gehad. Daarna ga ging ik in mijn eentje nog door naar mysore en Els in haar eentje terug. In mysore heb ik een mooie bergtempel en een schiterend paleis vol met olifanten bezocht. Voor Els was de terugweg echter wat minder, al helemaal omdat bij aankomst ze door een groep straathonden werd lastig gevallen.

Het weekend daarop gingen we na veel plannen met alle jongens naar de Chennai dierentuin. Voor de meeste Jongens was dit de eerste keer naar een dierentuin. Tijdens de 3 uur trienreis naar de dierentuin kon hun entousiasme dan ook niet stuk (Ze bleven maar ongelovend vragen of hun favoriete dier er ook zou zijn (als ik een roepie zou krijgen voor elke keer dat ze vroegen of er ook leeuwen waren zou ik rijk zijn)). Je kan je dan ook wel voorstellen hoe entousiast ze wel niet waren toen ze hun favoriete dier dan ook echt zagen. Toen een tijger ook nog eens een flinke grom liet horen waren ze al helemaal gelukkig. Kortom voor zowel de jongens als voor ons was het een onvergetelijke dag.

En dan komen we bij een minder leuk stuk, want zoals jullie mischien al gehoord hebben is Els in de nacht van 8 op 9 april naar Nederland vertrokken. Wel is er hier nog een mooie afscheids seremonie gehouden om haar te bedanken en hebben we nog 3 heerlijke dagen in Chennai doorgebracht waarvan we allebij enorm genoten hebben. Daarna was het erg moeilijk gedag zeggen op het vliegveld want na 4 maanen samen op reis raak je erg aan elkaar gehecht. Het voelde dan ook als het afscheid nemen van een zus )’:

en dan landen we aan bij de afgelopen weken waarover ik een aprate blogpost zal plaatsen.

 

bruiloften, ziekenhuis en evaluasie

Oke. Weer een week voorbij. dsc09740De dagen gaan langzaam, de weken gaan snel. Het was opzich een rustige week maar nadat ik in mn dagboek-archief keek niet helemaal; woensdag was namelijk het grote hindi feest! Al dagen was er muziek en vlaggen in het kleine dorpje maar toen was de openingen van de tempels daar. We liepen met de jongens naar school en kwamen een enorme stoet mensen tegen; vrouwen gekleed in de meest fleurige saries (omwikkeljurken), mannen in traditionele kleding(een witte kilt’) en er waren palmbladen en bloemen en ik kan het niet omschrijven maar echt indiaas. Wij mochten er alleen niet in 😦 Welll mochten we er bij yemawadi, de kok in. Zij gaat niet meer bij ons koken, en we missen haar ontzettend.-Helemaal volgestopt met lekkers dus.(;dsc08080

En we hebben vrijdag de evaluatie gehad met Fr. Majella! We hadden het natuurlijk voornamelijk over hoe fijn het hier is, maar ook hoe we het aan gaan pakken om les te geven en nuttig te zijn voor dit project. Dus vol nieuwe ideeen liepen we de deur uit. We hebben nu ook al de engels test gegeven, om het niveau van de jongens te peilen en de eerste les gegeven! Ze waren veel enthousiaster,nu ze wisten dat hun engels echt werd ‘bijgehouden’. En/maar we snappen nu de opmerkingen ‘je moet echt wennen aan de indiase cultuur’. Ja, ja zeker. Het is het onbegrip van; maar onze manier is toch de waarheid, de enige juiste? Hahaa neee elsje.

Na de evadsc00617luatie gingen we naar aan bruiloft (:
Jaja, dat is hier heel normaal én openbaar (okeoke officieel de receptie) De familie sparen jaren lang voor dit ene grote moment, huren meerdere verdiepingen van een groot gebouw af en geven een feest met muziek, een show, avondeten voor iedereen én een fotoshoot met het bruidspaar. ‘Het mag wat kosten’. Dit waren sponsers, die een keer eten hadden gegeven aan de jongens, en ons hadden uitgenodigd. Het zag er prachtig uit, voornamelijk de bruid (zoo jaloeers ). En er kwam nog een gave dansshow! Genieten (: – Maandag was er nóg een receptie, nog groter) van de dochter van onze kokkin Vani. Dat was dubbelgenieten, maar niet veel anders (;. Hier helpen de ouders nog steeds met het kiezen van een partner, waardoor de sfeer iets anders is van deze feesten –zeker niet ongezellig, maar meer    formeel. Het bruidspaar zegmaar wel van elkaar afblijven(;

Verder ben ik bij het ziekenhuisdsc00162 geweest! –woo wat
heftig wat was er?!?! – ik had een splinter (; Een kleintje, maar onder m’n voet en ik kreeg hem er maar niet uit. We gingen naar een sisters-ziekenhuis, hier krijgt Father Majella natuurlijk voorrang en de goverment hospitals zijn gewoon minder goed. De sisters waren heel lief, maar de injectie minder. Auuww.

Met mij (els) gaat het wel goed; we gaan vooruit!: m’n portofolio is
net opgestuurd voor feedback,  de ideeën voor de lessen hier worden werkelijkheid en ik heb zowaar daglicht in mn kamer (heeft hele grote invloed). Wel mis ik het nederlandse eten soms. Maarr gelukkig hebben we zondag oats gekocht! (Father Majella is erg lief) Dus dsc00531ik kan weer nederlandsehaver eten *hinnik hinnik.

Het zijn fijne dagen, na de evaluatie voelt het alsof het nu echt begonnen is. En we zijn tripjes aan het plannen! Dus wie weet zitten we over een tijdje wel aan het zwembad (;

 

m’n vader kwam langs!!

zoals de titel al ligt suggereert, kwam twee wekendsc00142 geleden mijn vader langs! In de ochtend van 26 januari vertrokken ik, de driver en Els dus naar het vliegveld om hem op te halen. Het was een rare rit omdat ik gewoon nog niet helemaal kon g
eloven dat ik mijn vader die dag na anderhalve maand weer ging zien. Natuurlijk bleek op het vliegveld dat zijn vlucht vanaf Hyderabad te laat was en moest ik nog even wat langer wachten om mijn vader te zien. Maar toen was hij er eindelijk en kon ik hem na anderhalve maand weer een grote knuffel geven (:.

Toen we terugkwamen op het project stonden de kinderen en de Fathers al klaar om mijn vader ruimhartig te ontvangen. Daarna heb ik m’n vader even rondgeleid, heeft hij de kinderen ontmoet, de kokin ontmoet en heeft hij zelfs nog even meegedaan met voetbal.

Ddsc00059ie avond hebben de kinderen, de Fathers en Els in het geheim een welkoms show voorbereid en opgevoerd tot grote verbazing van mij en mijn vader. Aan het einde gaf mijn vader toen ook nog een mooie speetch en chocolaatjes voor de kinderen.

De dag daarna gingen ik en mijn vader na de kinderen naar school gebracht te hebben op reis naar het toeristische stadje Mamallapuram, waar we die nacht bleven slapen. Daar Hebben we toen een hoop mooie oude tempels bekeken die in de rotsen waren uitgehouden. Verder zijn we naar een vuurtoren geweest en hebben we het grootste zeeschelpen museum van India bezocht. Ook hebben we het strand vaak bezocht, heerlijk gegeten en heb ik na anderhalve maand weer een bier op (:.

Daarna was het alweer tijd op gedag te zeggen en na opdsc00082 het vliegveld een (te) grote hoeveelheid selfies gemaakt te hebben met mijn vader zeiden we gedag en begon ik aan mijn reis terug gaar het project.

Daarna was de weer relatief rustig. Behalve op dinsdag toen ik en Els met Father Majella mee gingen naar een grote school gerund door Saliciaanse zusters. Daar werden we door de kinderen letterlijk drie lagen dik omringt en de oren van het lijf gevraagd. het was  een erg vreemde maar heel leuke ervaring. Toen we weg gingen bleken ze ons zelfs zo leuk te hebben gevonden dat twee meisjes ons beide om onze handtekening vroegen die we natuurlijk gegeven hebben.

kortom een SUPPERLEUKE WEEK, al helemaal voor mij gezien mijn vader langs kwam, waardoor het bijna was alsof ik weer even met jullie allemaal op het thuisfront was (:.dsc00027

dansjes en dankjes

Een wat rustigedsc00077 week; na kodaikanal moesten we weer even in het ritme komen. Wel zijn we gelijk weer aan de kook gegaan: het is mij (els) gelukt havermoutpannekoekjes te maken. met enige twijfel probeerde cheffkok yemawadi het; enn lachte. (SCOORE). Wel erg verdrietig nieuws in de keuken; een familielid van haar is laatst overleden. Er hing een rouw sfeer in de keuken. Maar wel fijn; JG kookt
nu ook! We wisselen af (:

Vrijdag kwamen twee sponsors Orlando en May op weekend-bezoek. Ze waren heel lief maar ook érg slim; vooral May vertelde ons veel over Kabool, waar ze haar boek over geschreven heeft en echt vanalles daarnaast. Ik vond het erg inspirerend De jongens hebben een show voor hen gegeven(:En wij waren voor  het eerst de gastheer. ^^

dsc09441
Zaterdag zijn we met alle jongens naar het strand gegaan! Het was heel erg indiaas, een halfuur te laat -das toch niks? En ik was ziek/moe maarr de jongens hadden het goed; ze hebben gesprongen, kaboeki gespeeld en uitgewaaid. Daarna naar Don Bosco Youth center; het was er echt heel mooi. Overal bomen, bloemen,bankjes en dieren- toen begreep ik waarom ons project ‘klein’ is. (Don Bosco is zó groot)dsc09405

We zijn ook druk aan de slag geweest met dansles geven;
zondag was het Don Bosco Feast en parent’s day ; een heel belangrijk feest dus, met de families als publiek! Elke dag hebben we het dansje erin proberen te stampen, tot zondagochtend aan toe. Het eindresultaat was tamil en lief. Eigenlik net zoals de hele feast dag; redelijk druk, iedereen vrolijk kletsend en gek doen. De ouders hebben zelfs gekke spelletjes gespeeld! ;Tamil en lief.

Plus: de jdsc09739ongens leren ons nu Tamil. Wat eigenlijk logisch is: wij zijn in de minderheid. En ik mag tekenles op het schooltje gaan geven! Zelf weer heel veel bezig geweest met kunst, een porto-opzet opgestuurd enn veel kunst bekeken (: En ik ben begonnen aan yoga! Nu doe ik elke dag wat, en ik heb een               leerling ^^ +ik lees de krant +vindzaklampen érg belangrijk +en m’n kamer voelt als thuis (: Enn ik wilde nog dankje zeggen tegen iedereen die me iets meegegeven had toen ik ging!

Ondertussen wordt hier zowaar een minidierentuin gebouwd! Wiehoee (ENPAPKOMTLANGS26FEB) We hebben er zin innnnn (:
dsc09727

dsc09747

PONGAL!!

dsc08284
De afgelopen periode was een drukke en feestelijk periode hier, het was namelijk Pongal, wat een soort hindoeïstisch oogstfeest is. Voor ons begon deze feestelijke tijd toen wij voor vrijdag (13 jan) uitgenodigd werden om naar het schooltje van de kinderen te komen om daar de festiviteiten mee te maken. De jongens konden er de week ervoor al niet over ophouden dat we absoluut moesten komen.

Dus wij gingen op vrijdagmiddag in onze beste kleren naar het schooltje. Waar wij hartelijk werden ontvangen door de hoofdmeester en nog veel hartelijker door alle kinderen daar (die ons doordat wij de jongens elke dag naar school brengen ondertussen goed kenen). Al gauw werd er harde muziek opgezet en moesten wij van de kinderen onze beste Dance moves laten zien. Na compleet bezweet te zijn van het ronddansen, springen en rondgooien van kinderen begon dan eindelijk de ceremonie. Er was een soort beschilderde ballon (moest geloof ik eigenlijk een kleipot voorstellen) met twee stengels suikerriet die er achter waren geplaatst. Daarachter lag een palmblad bedekt met fruit en een mengsel van rijst en suikerriet wat “pongal” heet. Nadat iedereen eer aan de god had betoond, begdsc08567on het leukste gedeelte namelijk een voorstelling van de kinderen.

Het begon met een schitterende dans van 6 van de meisjes van de school. Gevolgd door een dans door een aantal jongens waar een van onze jongens bij zat wat ons beide trots maakte. Aan het einde werden wij ook het podium op gejaagd om wederom onze beste Dance moves te laten zien. Gelukkig kwamen er vrij snel een aantal van onze jongens het podium op om met ons mee te dansen. Daarna hadden we ee
n lunch van Pongal en gingen we met de jongens naar huis, waar we suikerriet kregen om op te kauwen (super lekker).

 

dsc08305

Daarna ging een groot aantal van de jongens naar huis voor een paar dagen, gezien ze vrij hebben tijdens pongal. Dit keer gingen wij er echter ook vandoor naar het bergachtige Kodaikanal, onze eerste vakantie in India!

Dit hield in dat we vanaf Chennai twaalf uur met de slaapbus moesten (voor mij (Jan-Gert lekker krap). Ook hadden we vergeten de naam van het hotel op te zoeken en hebben we even flink moeten zoeken naar het goede hotel. Na in het hotel wat uitgerust te hebben gingen we het dorp in waar we lekker gegeten hebben en de markt bekeken hebben. Die avond hebben we ook nog in een waterfiets het meer bevaren, een schitterend park bekeken en een (te) lange avondwandeling om het meer heen gemaakt. (een lekker volle aankomstdag dus).

De dag daarop gingen we met de bus naar eendsc08919 nabijgelegen dorpje om daar een berg te beklimmen. Het was echter lastig om het begin van het pad te vinden dus voordat onze wandeling begon hadden we er al een flink stuk wandelen opzitten. Toen bleek ook nog eens dat we het verkeerde pad hadden en werden we door een lokale koffieboer dwars door de ‘jungle’ geleid (heel zware klim) naar het juiste pat). Zoals je je kan voorstellen hadden we toen niet echt zin meer om de klim nog te beginnen. Tot overmaat van ramp werden we toen ook nog tijdens ons bijkomen van de klim gestoord door een gigantische rode eekhoorn en begonnen we dus maar onze tocht terug naar het busstation. Onderweg hadden we wel een hoop apen gezien en was onze dag alsnog geslaagd ondanks de mislukte tocht.

De derde en ldsc08975aatste dag besloten we de eerder mislukte tocht nogmaals te proberen, dit keer versterkt door onze twee Zweedse vrienden die we in het hotel ontmoet hadden. Een van hen had nog geen twee maanden geleden de tocht naar Mount Everest Bacecamp gemaakt dus we waren zelfverzekerd dat het dit keer wel ging lukken de top te bereiken. De tocht was zo’n twee uur naar de top en was dus goed te doen. Wel even schrikken was toen we de natuur van dichtbij konden meemaken en een vers herten karkas midden op het pad tegenkwamen. Het hert was die ochtend nog door Dhole’s (soort bergwolven) gedood en een aardig stuk opgegeten. Toen we op de terugweg twee beesten zagen wegrennen en
het hert verder aangevreten was zat de schrik er goed in en liepen we op de terugweg allemaal met een stok bij dehand.

dsc08935

Toen we terug waren in Kodaikanal zeiden we onze Zweedse vrienden gedag, aten we wat en gingen we terug naar Chennai waar de volgende ochtend aankwamen. Daar namen we de trein terug naar huis waar we eindelijk konden uitrusten en in de middag de jongens weer zagen, wat een leuk moment was.

kortom een drukke en heel leuke periode waarin we we zowel de cultuur als de natuur van India mochten meemaken.dsc09015