bruiloften, ziekenhuis en evaluasie

Oke. Weer een week voorbij. dsc09740De dagen gaan langzaam, de weken gaan snel. Het was opzich een rustige week maar nadat ik in mn dagboek-archief keek niet helemaal; woensdag was namelijk het grote hindi feest! Al dagen was er muziek en vlaggen in het kleine dorpje maar toen was de openingen van de tempels daar. We liepen met de jongens naar school en kwamen een enorme stoet mensen tegen; vrouwen gekleed in de meest fleurige saries (omwikkeljurken), mannen in traditionele kleding(een witte kilt’) en er waren palmbladen en bloemen en ik kan het niet omschrijven maar echt indiaas. Wij mochten er alleen niet in 😦 Welll mochten we er bij yemawadi, de kok in. Zij gaat niet meer bij ons koken, en we missen haar ontzettend.-Helemaal volgestopt met lekkers dus.(;dsc08080

En we hebben vrijdag de evaluatie gehad met Fr. Majella! We hadden het natuurlijk voornamelijk over hoe fijn het hier is, maar ook hoe we het aan gaan pakken om les te geven en nuttig te zijn voor dit project. Dus vol nieuwe ideeen liepen we de deur uit. We hebben nu ook al de engels test gegeven, om het niveau van de jongens te peilen en de eerste les gegeven! Ze waren veel enthousiaster,nu ze wisten dat hun engels echt werd ‘bijgehouden’. En/maar we snappen nu de opmerkingen ‘je moet echt wennen aan de indiase cultuur’. Ja, ja zeker. Het is het onbegrip van; maar onze manier is toch de waarheid, de enige juiste? Hahaa neee elsje.

Na de evadsc00617luatie gingen we naar aan bruiloft (:
Jaja, dat is hier heel normaal én openbaar (okeoke officieel de receptie) De familie sparen jaren lang voor dit ene grote moment, huren meerdere verdiepingen van een groot gebouw af en geven een feest met muziek, een show, avondeten voor iedereen én een fotoshoot met het bruidspaar. ‘Het mag wat kosten’. Dit waren sponsers, die een keer eten hadden gegeven aan de jongens, en ons hadden uitgenodigd. Het zag er prachtig uit, voornamelijk de bruid (zoo jaloeers ). En er kwam nog een gave dansshow! Genieten (: – Maandag was er nóg een receptie, nog groter) van de dochter van onze kokkin Vani. Dat was dubbelgenieten, maar niet veel anders (;. Hier helpen de ouders nog steeds met het kiezen van een partner, waardoor de sfeer iets anders is van deze feesten –zeker niet ongezellig, maar meer    formeel. Het bruidspaar zegmaar wel van elkaar afblijven(;

Verder ben ik bij het ziekenhuisdsc00162 geweest! –woo wat
heftig wat was er?!?! – ik had een splinter (; Een kleintje, maar onder m’n voet en ik kreeg hem er maar niet uit. We gingen naar een sisters-ziekenhuis, hier krijgt Father Majella natuurlijk voorrang en de goverment hospitals zijn gewoon minder goed. De sisters waren heel lief, maar de injectie minder. Auuww.

Met mij (els) gaat het wel goed; we gaan vooruit!: m’n portofolio is
net opgestuurd voor feedback,  de ideeën voor de lessen hier worden werkelijkheid en ik heb zowaar daglicht in mn kamer (heeft hele grote invloed). Wel mis ik het nederlandse eten soms. Maarr gelukkig hebben we zondag oats gekocht! (Father Majella is erg lief) Dus dsc00531ik kan weer nederlandsehaver eten *hinnik hinnik.

Het zijn fijne dagen, na de evaluatie voelt het alsof het nu echt begonnen is. En we zijn tripjes aan het plannen! Dus wie weet zitten we over een tijdje wel aan het zwembad (;

 

m’n vader kwam langs!!

zoals de titel al ligt suggereert, kwam twee wekendsc00142 geleden mijn vader langs! In de ochtend van 26 januari vertrokken ik, de driver en Els dus naar het vliegveld om hem op te halen. Het was een rare rit omdat ik gewoon nog niet helemaal kon g
eloven dat ik mijn vader die dag na anderhalve maand weer ging zien. Natuurlijk bleek op het vliegveld dat zijn vlucht vanaf Hyderabad te laat was en moest ik nog even wat langer wachten om mijn vader te zien. Maar toen was hij er eindelijk en kon ik hem na anderhalve maand weer een grote knuffel geven (:.

Toen we terugkwamen op het project stonden de kinderen en de Fathers al klaar om mijn vader ruimhartig te ontvangen. Daarna heb ik m’n vader even rondgeleid, heeft hij de kinderen ontmoet, de kokin ontmoet en heeft hij zelfs nog even meegedaan met voetbal.

Ddsc00059ie avond hebben de kinderen, de Fathers en Els in het geheim een welkoms show voorbereid en opgevoerd tot grote verbazing van mij en mijn vader. Aan het einde gaf mijn vader toen ook nog een mooie speetch en chocolaatjes voor de kinderen.

De dag daarna gingen ik en mijn vader na de kinderen naar school gebracht te hebben op reis naar het toeristische stadje Mamallapuram, waar we die nacht bleven slapen. Daar Hebben we toen een hoop mooie oude tempels bekeken die in de rotsen waren uitgehouden. Verder zijn we naar een vuurtoren geweest en hebben we het grootste zeeschelpen museum van India bezocht. Ook hebben we het strand vaak bezocht, heerlijk gegeten en heb ik na anderhalve maand weer een bier op (:.

Daarna was het alweer tijd op gedag te zeggen en na opdsc00082 het vliegveld een (te) grote hoeveelheid selfies gemaakt te hebben met mijn vader zeiden we gedag en begon ik aan mijn reis terug gaar het project.

Daarna was de weer relatief rustig. Behalve op dinsdag toen ik en Els met Father Majella mee gingen naar een grote school gerund door Saliciaanse zusters. Daar werden we door de kinderen letterlijk drie lagen dik omringt en de oren van het lijf gevraagd. het was  een erg vreemde maar heel leuke ervaring. Toen we weg gingen bleken ze ons zelfs zo leuk te hebben gevonden dat twee meisjes ons beide om onze handtekening vroegen die we natuurlijk gegeven hebben.

kortom een SUPPERLEUKE WEEK, al helemaal voor mij gezien mijn vader langs kwam, waardoor het bijna was alsof ik weer even met jullie allemaal op het thuisfront was (:.dsc00027

dansjes en dankjes

Een wat rustigedsc00077 week; na kodaikanal moesten we weer even in het ritme komen. Wel zijn we gelijk weer aan de kook gegaan: het is mij (els) gelukt havermoutpannekoekjes te maken. met enige twijfel probeerde cheffkok yemawadi het; enn lachte. (SCOORE). Wel erg verdrietig nieuws in de keuken; een familielid van haar is laatst overleden. Er hing een rouw sfeer in de keuken. Maar wel fijn; JG kookt
nu ook! We wisselen af (:

Vrijdag kwamen twee sponsors Orlando en May op weekend-bezoek. Ze waren heel lief maar ook érg slim; vooral May vertelde ons veel over Kabool, waar ze haar boek over geschreven heeft en echt vanalles daarnaast. Ik vond het erg inspirerend De jongens hebben een show voor hen gegeven(:En wij waren voor  het eerst de gastheer. ^^

dsc09441
Zaterdag zijn we met alle jongens naar het strand gegaan! Het was heel erg indiaas, een halfuur te laat -das toch niks? En ik was ziek/moe maarr de jongens hadden het goed; ze hebben gesprongen, kaboeki gespeeld en uitgewaaid. Daarna naar Don Bosco Youth center; het was er echt heel mooi. Overal bomen, bloemen,bankjes en dieren- toen begreep ik waarom ons project ‘klein’ is. (Don Bosco is zó groot)dsc09405

We zijn ook druk aan de slag geweest met dansles geven;
zondag was het Don Bosco Feast en parent’s day ; een heel belangrijk feest dus, met de families als publiek! Elke dag hebben we het dansje erin proberen te stampen, tot zondagochtend aan toe. Het eindresultaat was tamil en lief. Eigenlik net zoals de hele feast dag; redelijk druk, iedereen vrolijk kletsend en gek doen. De ouders hebben zelfs gekke spelletjes gespeeld! ;Tamil en lief.

Plus: de jdsc09739ongens leren ons nu Tamil. Wat eigenlijk logisch is: wij zijn in de minderheid. En ik mag tekenles op het schooltje gaan geven! Zelf weer heel veel bezig geweest met kunst, een porto-opzet opgestuurd enn veel kunst bekeken (: En ik ben begonnen aan yoga! Nu doe ik elke dag wat, en ik heb een               leerling ^^ +ik lees de krant +vindzaklampen érg belangrijk +en m’n kamer voelt als thuis (: Enn ik wilde nog dankje zeggen tegen iedereen die me iets meegegeven had toen ik ging!

Ondertussen wordt hier zowaar een minidierentuin gebouwd! Wiehoee (ENPAPKOMTLANGS26FEB) We hebben er zin innnnn (:
dsc09727

dsc09747

PONGAL!!

dsc08284
De afgelopen periode was een drukke en feestelijk periode hier, het was namelijk Pongal, wat een soort hindoeïstisch oogstfeest is. Voor ons begon deze feestelijke tijd toen wij voor vrijdag (13 jan) uitgenodigd werden om naar het schooltje van de kinderen te komen om daar de festiviteiten mee te maken. De jongens konden er de week ervoor al niet over ophouden dat we absoluut moesten komen.

Dus wij gingen op vrijdagmiddag in onze beste kleren naar het schooltje. Waar wij hartelijk werden ontvangen door de hoofdmeester en nog veel hartelijker door alle kinderen daar (die ons doordat wij de jongens elke dag naar school brengen ondertussen goed kenen). Al gauw werd er harde muziek opgezet en moesten wij van de kinderen onze beste Dance moves laten zien. Na compleet bezweet te zijn van het ronddansen, springen en rondgooien van kinderen begon dan eindelijk de ceremonie. Er was een soort beschilderde ballon (moest geloof ik eigenlijk een kleipot voorstellen) met twee stengels suikerriet die er achter waren geplaatst. Daarachter lag een palmblad bedekt met fruit en een mengsel van rijst en suikerriet wat “pongal” heet. Nadat iedereen eer aan de god had betoond, begdsc08567on het leukste gedeelte namelijk een voorstelling van de kinderen.

Het begon met een schitterende dans van 6 van de meisjes van de school. Gevolgd door een dans door een aantal jongens waar een van onze jongens bij zat wat ons beide trots maakte. Aan het einde werden wij ook het podium op gejaagd om wederom onze beste Dance moves te laten zien. Gelukkig kwamen er vrij snel een aantal van onze jongens het podium op om met ons mee te dansen. Daarna hadden we ee
n lunch van Pongal en gingen we met de jongens naar huis, waar we suikerriet kregen om op te kauwen (super lekker).

 

dsc08305

Daarna ging een groot aantal van de jongens naar huis voor een paar dagen, gezien ze vrij hebben tijdens pongal. Dit keer gingen wij er echter ook vandoor naar het bergachtige Kodaikanal, onze eerste vakantie in India!

Dit hield in dat we vanaf Chennai twaalf uur met de slaapbus moesten (voor mij (Jan-Gert lekker krap). Ook hadden we vergeten de naam van het hotel op te zoeken en hebben we even flink moeten zoeken naar het goede hotel. Na in het hotel wat uitgerust te hebben gingen we het dorp in waar we lekker gegeten hebben en de markt bekeken hebben. Die avond hebben we ook nog in een waterfiets het meer bevaren, een schitterend park bekeken en een (te) lange avondwandeling om het meer heen gemaakt. (een lekker volle aankomstdag dus).

De dag daarop gingen we met de bus naar eendsc08919 nabijgelegen dorpje om daar een berg te beklimmen. Het was echter lastig om het begin van het pad te vinden dus voordat onze wandeling begon hadden we er al een flink stuk wandelen opzitten. Toen bleek ook nog eens dat we het verkeerde pad hadden en werden we door een lokale koffieboer dwars door de ‘jungle’ geleid (heel zware klim) naar het juiste pat). Zoals je je kan voorstellen hadden we toen niet echt zin meer om de klim nog te beginnen. Tot overmaat van ramp werden we toen ook nog tijdens ons bijkomen van de klim gestoord door een gigantische rode eekhoorn en begonnen we dus maar onze tocht terug naar het busstation. Onderweg hadden we wel een hoop apen gezien en was onze dag alsnog geslaagd ondanks de mislukte tocht.

De derde en ldsc08975aatste dag besloten we de eerder mislukte tocht nogmaals te proberen, dit keer versterkt door onze twee Zweedse vrienden die we in het hotel ontmoet hadden. Een van hen had nog geen twee maanden geleden de tocht naar Mount Everest Bacecamp gemaakt dus we waren zelfverzekerd dat het dit keer wel ging lukken de top te bereiken. De tocht was zo’n twee uur naar de top en was dus goed te doen. Wel even schrikken was toen we de natuur van dichtbij konden meemaken en een vers herten karkas midden op het pad tegenkwamen. Het hert was die ochtend nog door Dhole’s (soort bergwolven) gedood en een aardig stuk opgegeten. Toen we op de terugweg twee beesten zagen wegrennen en
het hert verder aangevreten was zat de schrik er goed in en liepen we op de terugweg allemaal met een stok bij dehand.

dsc08935

Toen we terug waren in Kodaikanal zeiden we onze Zweedse vrienden gedag, aten we wat en gingen we terug naar Chennai waar de volgende ochtend aankwamen. Daar namen we de trein terug naar huis waar we eindelijk konden uitrusten en in de middag de jongens weer zagen, wat een leuk moment was.

kortom een drukke en heel leuke periode waarin we we zowel de cultuur als de natuur van India mochten meemaken.dsc09015

start!

jahoor! een maand in india. Ik ben de dagen en herrinerringen een beetje kwijt maarr daarvoor hebben we een dagboek;

Ik (els) werd zdsc08085owaar nuttig, en daarmee meer thuis (: We zijn namelijk eindelijk engelse les gaan geven, en váak! We mogen nu elke avond, tijdens het einde van ‘homework-time’. Toegegeven het is wat zoeken en we zijn geen leraren; we hebben geen materialen en de kinderen moeten echt nog veel leren. Dus we beginnen met zinnen nazeggen, woordspelletjes spelen en veel ‘silence please’ De jongens zijn zeker druk maar nog altijd lief^

Nog een reden om me nuttiger te voelen; ik mag de kokkin helpen! Ze plaagt mdsc08226e constant ‘elsa-no’ en het is veel handen en voeten werk en dat maakt het eig alleen maar leuker. Ik kan ook nog leren over indiaas koken en je komt bijna alle gasten van de father tegen (: Jan-gert is als man niet helemaal welkom in de keuken? En met zijn zaagkunsten erbij is hij nu assistent tree-cutter. Verder hebben we dit weekend ook samen mee kunnen werken; het was een lange dag, maar voelde goed (:

Naast deze baantjes zijn we wel veel uren thuis; we kijken veel youtube,
dsc08146
ik probeer nog wat kunstzinnigs te doen en jg leest boeken& kijkt enge films. ENN we hebben dus onze vrijheid gepakt! We zijn namelijk zelf met de share-auto (het was krap in de zin: alles kan, als je maar wil) naar Gummidipundi gegaan! Dit komt neer op wachten langs de weg en zo goed mogelijk proberen te zeggen dat je naar goemie-die-poendie wil. Enorm trots hebben we daar oreo’s en sap gekocht en we waren echt helden die dag. De mensen zijn echt aardig, al wordt je wel aangekeken; ik kreeg er echt zo’n warm gevoel van (: Jup, een fijne dag ^^

Verder sdsc08222porten we nu meer; volleybal is ons ding geworden (hoeven we niet te rennen),
zijn we erachter gekomen watvoor gezellige giftige beestjes hier leven, en kwamen we erachter dat een stoel nu al een luxe is. En spicey eten gaat goed! Jangert is er wel koploper in, en m’n neus ging er laatst nog van lopen (!) maarr ik merk ook bijna niet meer dat alles spicey
is. Vanochtend kwamen mensen eten geven aan de jongens, dan eten wij altijd mee en ik heb het zowaar opgegeten- trots. + ik eet nu al een maand geen vlees

Voor mijzelf alleen was deze week veel (ledsc08185uk) nadenken, ik ben weer gitaar gaan spelen en ben echt aan m’n kunst begonnen. Én ik heb met loes geskyped! Eeerste skypegesprek, errg fijn én pap (gerard) komt in maart! Dat was echt topnieuws.

Hier zijn we aan het oefenen voor de feast; de ouders komen dan kijken& donboscodag vieren. Wij zelf hebben reisplannen voor dit weekend; hiken in Kodaikanal! Dat beloofd wat (: – als het lukt te reserveren (jan gert)

dsc08237

Puttāṇṭu!!!!! (gelukkig nieuwjaar)

 

dsc07788De kerst vakantie hier is nu al weer drie dagen voorbij en bijna alle jongens zijn weer teruggekeerd (:.

Tijdens de kerstvakantie zijn we met de Brother en de 7 achtergebleven jongens naar het strand in de nabij gelegen stad Chennai. Na een krappe treinreis kwamen we al snel
aan op een gigantisch zandstrand. Daar hielden ik
(Jan-Gert) en 2 andere jongens een race naar de zee, echter was het strand zo groot dat we halverwege een andere finish hebben ingesteld XD. De dsc07766zee was heerlijk warm, wat het des te jammerder maakte dat we er niet konden zwemmen. Wel hebben we lekker kunnen pootje baden onder het genot van een waterijsje. Daarna gingen we nog even de stad in, waar we heerlijk hebben gegeten en het grafmonument van de pas overleden prime minister hebben bekeken (dat was flink dringen).

De dag daarna gingen we weer op reis, dit keer met een busje naar een klein dorpje in de middle of no where. Waar de aanwezige groep kinderen geen genoeg van ons kon krijgen (vermoeiend maar wel leuk
). Op de terugweg moest Els door het India’s mariokart rijgedrag helaas wel overgeven.

dsc07949Deze ”wagenziekte” hield echter wel heel lang aan en dus gingen
de dag daarna ik en een van de Fathers op de motor
opzoek naar brood in de hoop dat Els het binnen kon houden.

Gelukkig voelde ze zich op oudjaarsdag weer een stuk beter en zijn we samen onder genot van Monty Python tot 12 uur op gebleven om op het dakterras naar het vuurwerk en de vuurvliegjes te kijken.(liefdeveugdeomgzoveelmooiheidgenieten -els)

 

dsc07847De avond daarop, op 1 Januari kamen de jongens één voor één binnen druppelen. Het was super leuk om ze weer te zien (:. Daarnaar was het weer business as usual, en begon de ochtend erop weer gewoon met de de kindjes naar.

Vandaag tijdens het blogschrijven ben ik geschrokken door een verdwaalde baby eekhoorn die mijn kamer in sprong. Die hebben Els en ik toen water gegeven en bij een palmboom gezet in de hoop dat hij door zijn ouders terug gevonden word.

Kortom ondanks de ziekte was de kerstvakantie een leuke tijd, maar het is wel weer heel leuk dat de jongens nu weer terug zijn.

Iedereen de groeten en een GELUKKIG NIEUW JAAR!!!!

inburgering

dsc07226We zijn nu bijna 2 weken in india (waa) en we hebben het echt heel goed. We eten als koningen; een eigen kok, taart en elke dag hebben we teatime. We beginnen het normaal te vinden dat er overal muggen, gekkos, honden, geiten en koeien zijn en bijna alle afspraken en regels met een korreltje zout genomen kunnen worden. Haha dus een ritje op de snelweg is een beetje zoals mariokart (;dsc07362

Op dinsdag mochten we dat  vooral ervaren; we gingen op trip met father Majella naar Pondicherry. Een grote stad, 4 uur rijden hiervandaan en overvol. Father Majella neemt ons overal mee naartoe en de gastvrijheid is echt niet te doen; we komen terug als olifantjes. We zijn daar gedropt bij twee nederlandse vrijwilligers ; Iemke en Niels, op hun grote project. Het was echt heel gek hun ervaringen te horen want nu konden we eindelijk met iemand vanaf ‘onze kant’ praten; anders zitten we er heel vaak een beetje stom bij omdat we het niet kunnen verstaan en je kan je gedachtes alleen tegen de ander zeggen. Dus lekker onderuit geroddeld haha (;

dsc07368De rest van de week hebben we de jongens beter leren kennen en even serieus het zijn echt schatjes. Dat gelooof je gewoon niet want ja hun achtergrond maar echt ze zijn zo aardig en enthousiast. Ook superharde werkers; tijdens het bladeren opruimen kon ik bijna niks doen en dat mocht ik ook niet – want ik ben ‘te gast’. Je wilt niet weten wat zij op kunnen tillen het zijn net mieren! En ‘meevoetballen’ kan je wel vergeten; het is meer erachteraan huppelen geworden (: Elke ochtend en middag lopen we met ze van/naar school en dan kunnen we met ze kletsen en gek doen + op school spelletjes spelen met de andere kinderen (de jongens zijn ondertussen al ‘onze kinderen’). Ze knijpen in onze armen omdat we dan nog witter worden en zijn bijna báng voor ons zo bijzonder vinden ze het.

En we hebben pre-Christmas gevierd! Dat was gaaf! De jongens hadden een ‘program’: ze gingen dansen, toneelspelen, zingen, verhalen vertellen en echt niet-te-missen: Santaclaus kwam! Haha jeetje ze waren echt niet te houden. Maar het was heel mooi om ze te zien dansen toen dacht ik  wauw, mijn jongens (: Het was heel ldsc07417ief; ze hadden hun mooiste kleren aangetrokken en die nog vlák voordat ze opgingen even stoerder gemaakt (knoopjes los enzo) heel vertederend. Father Majella had trouwens nog indiase kleding voor ons gekocht; toen was het plaatje helemaal compleet. (Al vraag ik me af of het plaatje ook ‘klopte’ (; ) De jongens kregen een kerstmaal; kip-in-rijst (biriyani), kalkoen, ui-yoghurt salade, cocacola, en een klein stukje cake.

Endsc07708 als christmas-gift kregen ze emmers om hunzelf en hun kleren in te wassen; deze hebben we van ons/jullie sponsorgeld gespronsord dus driedubbel dankjewel!

Al met al; het gaat echt goed. Nu zijn wel de jongens helaas naar huis, vaak gaan ze naar hun oma’s of ooms om daar de kerst door te brengen (dat vindt de father erg belangrijk, al hebben ze het daar arm). Sommigen die echt niemand hebben blijven hier, gelukkig zijn dat er maar 7 van de 50. Nu is ons vrijwilligerswerk wel echt begonnen; meer dan de helft van de namen kennen we en de spelletjes zijn begonnen. Het is nog even zoedsc07687ken, maar we komen er wel (: